դեղին

ծաղկաթափն էլ եղավ․
երգում եմ, հո՜, հորովել
հո եզո ջան,
բան․
ոչ վար կա անելու,
ոչ կալս՝ կալսելու,
ոչ ես,
բան էլ չկա․
ապուն մատաղ,
կուճիր հոտաղ ջան
խոտն էլ հնձեցի
շոգին․
ծաղկաթափն էլ եղավ․

125․․․

երկոտանի

հա, առավոտ շուտ պետք էր զարթնել
մի քիչ փնթփնթալով սկսել օրն ու գործ անել․
հազար մեկ երրորդ անգամ զարթնելուց հետո
առաջին անգամ երկոտանին իրեն տեսավ,
պատուհանից դուրս նայեց,
ջազ լսեց, թեյեց
ստացվում էր,
մի տեսակ նորահայտ դեմքով
ես ու դու արեց,
խոսեեեեե՜ց․
ավարտվում էր դինոզավրերի ժամանակաշրջանը․

մի քիչ ռոմանտիկները ծաղիկ ու կանաչ խոտերի մասին խոսեցին,
մի քիչ էլ՝ արևից, բանից,
թե երկոտանին ինչպես տեսավ արև, բան,
ինչպես չափեց դարպասներից այն կողմի աշխարհը
ֆիզիկոսներին ու իրենց անհայտ մնացած չափման մեծություններով․
ինքս լսեցի-
լու՛րջ, գրողը տանի,
երկոտանին հելլօ էր ասում,
գժվելու չափ շատ էի սպասել․
էվոլյուցիան կերտել էր շնչասպառության հասնելու եղանակ․

125․․․

Ափսոսանք․․․ (կամ ուշացում)

Առավոտյան ես փորձեցի բռնել հեռու փախչող օրվան,

Եվ նրան հասա միայն իրիկնամուտից առաջ,

Երբ խոնարհվում էին ծաղիկները խոտերի վրա,

Երբ ջրերը գիրկն էին հասնում ծովի,

Եվ գյուղ էին մտնում հովերը՝ սարերից պոկված․

․․․Եվ հասա․․․

Մի ծաղիկ, ահա՛, իր գլուխն է խոնարհում

․․․մեկ ուրիշի վրա․․․

125...

իրիկնամուտ

սիրու՜ն էր իրիկնամուտին․
խոտերը հատ-հատ պառկում էին քնելու․

մենք միասին պառկեցինք․

125․․․